Lieve broeders en zusters van planeet Aarde! IK BEN SANAT KUMARA!

Het binnenste van ieders hart is een perfecte plek, waar alles bewaard en verborgen wordt. Niemand weet echt wat er in andermans hart omgaat. Nee, ik heb het hier niet over het spirituele hart; ik heb het over het menselijke hart.

“Maar zou dat niet de geest zijn?” Nee. Ik volg de lijn die jullie zelf hanteren. “Jij bent in mijn hart.” “Ah, dit is slecht voor mijn hart.” “Vanuit het diepst van mijn hart wens ik dit voor jou.” Dus jullie gebruiken dit orgaan dat jullie in overvloed hebben om veel dingen op te slaan. “Mijn hart is zwaar.” “Mijn hart is vredig.” Dit zijn zinnen die we voortdurend van jullie horen.

Daarom wil ik een punt maken. Dat hart waar je het over hebt als een plaats, niet een fysiek hart, want het fysieke hart slaat niets op; het is het spirituele hart. Je hebt altijd alles binnenin bewaard zonder het je te realiseren. Het spirituele hart, dat deel uitmaakt van het etherische lichaam, bevindt zich echter in een andere dimensie. Het bevindt zich in een dimensie boven de jouwe; in de Vijfde Dimensie.

Sommige gevoelens, zoals woede, pijn, lijden, verdriet, wrok, kwaadaardigheid en geweld, worden daar niet opgeslagen, omdat deze gevoelens niet vibreren in de Vijfde Dimensie. De vibraties die je vanuit deze gevoelens uitstraalt, verdwijnen echter niet in het universum. Ze bestaan ​​en zullen blijven bestaan ​​tot het einde van je bestaan ​​als ziel. Omdat je iets hebt uitgestraald. En het allerbelangrijkste: deze vibraties camoufleren je spirituele hart, je Innerlijke Tempel.

Velen klagen: “Ik kan mijn Innerlijke Tempel niet bereiken.” Waarom? Omdat de gevoelens die je uitstraalt, verlicht moeten worden. En hoe meer verlichte gevoelens je uitstraalt, hoe meer je Innerlijke Tempel zal oplichten en steeds zichtbaarder voor je zal worden.

Velen zien de Innerlijke Tempel als een donkere waas. Ze voelen alleen de energie. Ja, het is geen donkere waas, want het bevindt zich in een verlichte dimensie. Geen enkele Innerlijke Tempel is donker. Geen enkele Innerlijke Tempel dient “niet-Licht”. Zelfs voor degenen die niet vibreren met Licht, is de Innerlijke Tempel Licht. Alleen zal de eigenaar hem nooit verlicht zien.

Zoals ik al zei, als je alleen maar vibreert met negatieve gevoelens, is het moeilijker om je Innerlijke Tempel te leren kennen. En ik zeg hier niet dat je niet vibreert met Licht. Ik heb het over gevoelens. Ik heb het over wrok, ressentiment, die velen van jullie als trofeeën bewaren. Jullie bewaren ze omdat jullie niet kunnen vergeven. Jullie hebben nog niet gehandeld vanuit vergeving met betrekking tot de gebeurtenis.

Zolang je dus gevoelens met een lage vibratie in je geest en hart blijft koesteren, zul je de Innerlijke Tempel niet zien. Je moet hoog vibreren om hem te kunnen zien. Je moet er klaar voor zijn. En als ik zeg ‘zien’, neem dat woord dan niet letterlijk. Wanneer je er klaar voor bent, verschijnt de Tempel in zijn geheel in je geest. Je hoeft er niet over na te denken. Je hoeft het je niet voor te stellen of te dromen. Hij verschijnt in zijn geheel. En hoe hoger je vibratie wordt, hoe meer je Innerlijke Tempel oplicht.

Dan stijgt hij met je mee. Je vibreert misschien niet heel hoog, maar wel hoog; je Tempel is misschien een grot, zonder veel details; een verlichte grot. En als je doorgaat op je pad en die vibratie blijft verhogen, zal het morgen een grotere, meer verlichte grot worden. En er kan een dag komen dat je Innerlijke Tempel een tempel wordt. Er zijn geen grenzen. Het hangt er allemaal vanaf hoe hoog je vibratie is.

Dus stop met klagen over het niet zien, over het niet weten hoe het is. Verander je vibratie en je zult weten hoe het is. Het allerbelangrijkste is: draag negatieve gevoelens niet met je mee als een trofee. Dat moment ligt in het verleden, heel ver in het verleden. Je moet vergeven en om vergeving vragen. Alleen dan kun je je vibraties verhogen.

En ik wil nog iets toevoegen: het heeft geen zin om allerlei procedures en meditaties te doen als de bitterheid, de pijn en de wrok nog steeds in je hart aanwezig zijn. Denk daar eens over na. Je moet als geheel evolueren, niet in delen. “Ah, ik ben bezig met het hele evolutiepad, maar ik kan niet vergeven.” Je pad is niet geëvolueerd. Je zit gevangen in een keten.

Het is alsof je een ballon bent. Je blaast hem op. Maar de ballon stijgt niet. Omdat hij gevangen zit in die gevoelens, in die mensen die je niet kunt vergeven of van wie je geen vergeving kunt vragen. Dus je ballon zal wel opblazen, ja! Je doet alles goed, maar je zit gevangen in die gevoelens. Hij zal pas bevrijd worden als je die gevoelens elimineert, die keten onmiddellijk breekt en je een sprong voorwaarts maakt in je evolutie. Tot die tijd sta je stil op dezelfde plek. Je verzamelt Licht, maar je bent geen Licht. Omdat je vibratie niet is waar hij zou moeten zijn.

Denk er dus heel goed over na. ‘Ik weet niet hoe mijn Innerlijke Tempel eruitziet. Ik zie mijn Innerlijke Tempel niet.’ Goed. Analyseer je gevoelens. Waar moet je nog van loslaten? Waar moet je je nog van losmaken? Zodat je vibratie stijgt en je je Innerlijke Tempel ziet. Dat is de kern van de zaak.

Er bestaan ​​geen wonderen. Er zijn geen shortcuts. Er is niets mis met je. Je ziet het niet omdat er iets in je zit dat deze visie nog blokkeert. Omdat je vibratie nog niet het niveau heeft bereikt waarop je je Tempel kunt zien. Ik weet dat velen zullen zeggen: ‘Nee! Er is niets mis met me, en ik zie mijn Tempel niet.’ Is dat echt zo?

Allereerst zou ik in je zin al zeggen: je ego is enorm. Want jullie hebben er allemaal een. Sommigen hebben al een bepaald trillingsniveau bereikt, maar blijven gevoelens ervaren die niet prettig zijn om te zien. Jullie allemaal, zonder uitzondering. Dus je zin verklaart al waarom je je Innerlijke Tempel niet ziet. Het ego is immens. Je arrogantie om te zeggen dat je perfect bent.

Zo moeten jullie de waarheid onder ogen zien, mijn broeders en zusters. Niemand, geen van jullie, is 100% verheven, 100% zuiver. Dat zijn jullie niet. Sommigen vibreren al zo hoog dat deze gevoelens de vibratie niet langer belemmeren. Maar ze bestaan. Ze zijn er. Maar ze zijn klein. Het is onderdeel van het leerproces.

Nu willen velen, die denken dat alles goed is, het niet zien. Ze willen niet naar binnen kijken en ontdekken wat ze nodig hebben. Het is jullie keuze. Maar begrijp, het is nodig om hoog te vibreren. Zoals in die piramide waar Miguel zo vaak over heeft gesproken. Met elke stap krijg je toegang tot iets nieuws, iets levendigers. Er is dus een stap voor jou om te zien en te ervaren hoe jouw Innerlijke Tijd is. Als je daar niet bent, zul je niet weten hoe het is. Je moet de treden beklimmen.

Zoek dus, zoek in jezelf naar deze wijsheid. Zoek naar wat er moet veranderen, wat er moet gebeuren. En je zult het zeker zien en je in je Innerlijke Tempels bevinden.